Сарбашкын
Бир-ле черге сарбашкын чурттап чораан. Ол ийи оолдуг турган. Оларның бирээзинге аажок ынак, а өскезинге арай хөңнү чок, мындыг.
Бир-ле катап сарбашкынны улус сывыртай берген. Ол ынак оглун куспактапкаш, бирээзин каапкаш, дезипкен. Хостурган хөөкүй оглун улус эскербейн, маңнажып эрте бергилээн. Оозу чудук адаанга ыыт чок хоруй берген. А демги ава сарбашкын ыяштар дамчып бар чорааш, ынак оглунуң чөвээн будукка билбейн үстүрер орта, оозу бурганнай берип-тир.
Улус чоруй барганда, хөңнү чок оглун дилээш тыппаан, кара чааскаан арткан дээр.
Дең өзээ
Ат-алдар болгаш амыдыралчы чедиишкиннер кижи амытанның карактарын халыптавазын: кандыг-даа хүндү, алдар мөңгези-биле ооңуу болбас!
Деңниң өзээ хөлбең үстү кустуктур чооглап алгаш, хүнден-даа артык чырыкты мен берип тур мен деп мактанып олургаш, бак чаяанныг чүвези ийик, чорумал салгынның эзининге өжүп каап-тыр. Бир кижи катап ону кыпсып тура, чагаан: чулчурувайн, чырып-ла турганың дээре-дир, күжүрүм, чырыткыларның чайырын хөмүрертип шыдавас-даа сен.
/ Меңги ООРЖАК очулдурган.
“Шын” №22 2026 чылдың июнь 11
"Шын" солуннуң МАХ-каналынга каттыжыңар: max.ru/join/egenQ...